[ مقدّمهء مؤلف ] بسم اللّه الرّحمن الرّحيم و به ثقتى إنّه الملك الكريم « 1 » اى آن‌كه درون سينه دل‌خواه تويى * مذكور دلم به گاه و بىگاه تويى بر تخت وجود چون تويى مالك ملك * شاهان همه چاكر و شهنشاه تويى تعالى شأنه « 2 » ، سلطانى كه از طريقهء بنده‌نوازى به وصف تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ ، ممتاز است و عظم شأنه ، پادشاهى كه در عين بىنيازى و بىانبازى « 3 » به مرحمت و عنايت تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ ، مذكور لسان اعزاز است . عرصهء ملك « 4 » كرم و ولايت لطف بىنهايتش را حدّ و كران ناپديد است و حريم اشفاق و مكرمت « 5 » بىغايتش آرام‌گاه سلاطين و عبيد است . سرير رفيع سلطانىاش را به نقوش مواهب پربها و رسوم عطاياى « 6 » بىانتها نگاشته و پايهء متعالى « 7 » مراحم رحمانىاش در آشكار و نهان نزد « 8 » مجلاى اعيان عيان « 9 » هرگز به منقصت زوال نكاسته ، و

--> ( 1 ) . م : - و به ثقتى انه الملك الكريم . ( 2 ) . م : سلطانه . ( 3 ) . م : - بىانبازى . ( 4 ) . م : - ملك . ( 5 ) . م : - مكرمت . ( 6 ) . م : - عطاياى . ( 7 ) . م : معالى . ( 8 ) . م : بر . ( 9 ) . م : - عيان .